مى گويند كتاب به بال هاى تخيل و خلاقيت آدم قدرت پرواز مى دهد؛ مى گويند كتاب خواندن وسعت ديد آدم ها را بيشتر مى كند، وسعت ديد هم مى تواند به حل بهتر مسائل و درك بهتر شرايط زندگى كمك كند.

 

اما هميشه پس از اعلام آمار كتابخوانى در ايران، سرها به نشانه تأسف تكان مى خورد. اين يعنى ايرانى ها با يك عادت نامطلوب دست به گريبانند؛ عادت كتاب نخواندن! برخى كارشناسان معتقدند؛ كتاب نخوانى به جزيى از فرهنگ تبديل شده است.
بگذريم از آمارهاى درست و غلطى كه روز به روز نگرانى جامعه فرهنگى و خانواده ها را در كشور پررنگ تر مى كند.
برخى گفته ها و آمارها حكايت از مطالعه كمتر از يك دقيقه در روز دارد كه البته خانه كتاب، آمار كتابخوانى به اين تار و تيرگى را نمى پذيرد.
به هر حال براى رسيدن به سرمنزل مقصود كتاب و كتابخوانى راه بسيار داريم، اما براى رسيدن به اين منزل يك تلنگر به نهادهاى فرهنگى مدرسه و خانواده، لازم به نظر مى رسد.

كتاب خواندن، رفتارى آموختنى

به نظر مى رسد كتابخوانى يك رفتار آموختنى است و براى آموختن يك رفتار و درونى كردن آن، بدون شك نمى توان نقش خانواده را ناديده گرفت.
شخصيت كودك در خانواده دوام و قوام مى گيرد. اين كه خواندن كتاب چه ضرورتى دارد و جايگاه آن را بايد كجاى خانه و خانواده جست وجو كرد، مسأله اى قابل تأمل است كه نمى توان در عرصه در و پنجره باز براى ورود اقيانوسى از اطلاعات، بى تفاوت از كنار آن گذشت.

منبع: http://iketab.com